Τρεις γενιές στη Λίμνη...

Ο χρόνος κυλάει, οι γενιές διαδέχονται η μία την άλλη, όλα αλλάζουν και όλα μένουν ίδια αν θέλουμε! Δες την Αίγλη για παράδειγμα!!! Έφυγε εκείνο τον Οκτώβρη με τα μεταναστευτικά και δε ξαναγύρισε. Δεν την κατηγορώ εν μέρει! Τη συνεπήρε ο Μαυροπελαργός και αφέθηκε στο πεταγμά του, και έφυγε μαζί του... Άφησε πίσω όμως το Δημήτρη αφού είχε ήδη σπείρει το μικρόβιο της φυσιολατρίας στον Αλέξανδρο. Επίσης άφησε και ένα έργο ζωής για την ορνιθοπανίδα της Λίμνης για το οποίο μαζί με το Δημήτρη αφιέρωσε πολύ, μα πολύ προσωπικό χρόνο... Αυτό το έργο το έχει καλά αρχειοθετήσει ο Αλέξανδρος για να το δείξει στην Αίλια όταν θα φτάσει να αναγνωρίζει τον πελεκάνο, τον τσικνιά και τη βαρβάρα... Στο μεταξύ ο Δημήτρης δεν παραιτήθηκε αλλά ασχολήθηκε με τη χλωρίδα της περιοχής, τις Άγριες Ορχιδέες! Άλλο έργο ζωής που κατέληξε στην έκδοση βιβλίου, παρακαταθήκη για τον οικοτουρισμό της Μαγνησίας! Μέχρι που ένα φθινόπωρο η Αίλια μεγάλωσε και ακολούθησε τον Αλέξανδρο στη Λίμνη, και πάτησε στα χνάρια της Αίγλης για να ψάξει το Μαυροπελαργό... Και έτσι ο Δημήτρης, ο Αλέξανδρος και η Αίλια περπατούν κάτι απογεύματα στη Λίμνη, αναζητώντας ο καθένας τον δικό του Μαυροπελαργό... έχοντας όμως και οι τρείς την ίδια αγάπη για τη Λίμνη... γιατί κάποιος την έσπειρε και κάποιος τη διαιώνισε...

Υ.Γ.: Με την ελπίδα η Λίμνη να αποτελέσει κοιτίδα παιδείας για τα παιδιά...